Almendares

„Kumka Olik, w jednym z kawałków życzy nam „Niepoprawnie kolorowych snów”. Z góry dziękuję, ale mnie te życzenia nie są potrzebne. Jak sobie pooglądam zdjęcia hawańczyków z różnych hodowli na świecie, albo trafię na większą stawkę na wystawie, to mam tak jak Lucy in the sky with diamonds lub jak podczas oglądania moich ukochanych impresjonistów.” Tak zacząłem opis umaszczenia hawańczyków w artykule pt. „Hawańczyk – subiektywny portret rasy”, który opublikowałem na naszej stronie internetowej w 2011 r. Ten wstęp pozostaje po dziś dzień aktualny :)

Tym razem o sierści będzie mowa :)

Sądzę, że dość naturalną konsekwencją omówienia w cz. III cyklu, tematyki wysokości w kłębie, będzie poruszenie w obecnym odcinku, kwestii wagi pędzla. Wszak są to dwa podstawowe parametry, określające wielkość każdego psa.

Tym razem „na warsztat” pozwoliłem sobie wziąć, temat pozornie banalny, a mianowicie wielkość hawańczyka. Dlaczego pozornie banalny? Przekonają się wyłącznie Ci, którym sił wystarczy na przeczytanie całego tekstu ;)

Po omówieniu zgryzu hawańczyka, nie pozostaje mi nic innego, jak zajęcie się zębami pędzla :)

Pierwszym drobnym kroczkiem, który postanowiłem zrobić na drodze omawiania anatomii hawańczyka, jest zgryz, czyli jeden z najważniejszych elementów anatomii psa, ocenianych w Polsce na wystawach.

Hawańczyki są bardzo często nazywane cieniem człowieka. Nie ma w tym stwierdzeniu przesady, choć mogą oczywiście zdarzyć się wyjątki, podążające własnymi ścieżkami, a nawet osobniki o skłonnościach do ucieczek, którego to zachowania „byciem cieniem” określić w żadnym wypadku nie można. Generalnie jednak, pędzel stara się cały czas być jak najbliżej swojego właściciela.