Almendares

Piesek, czy suczka, a w zasadzie pan hawańczyk, czy pani hawańczykowa? Artykuł dotyczy bowiem hawańczyków i w mojej ocenie nie powinien być traktowany jako „pomoc dydaktyczna” w dokonywaniu wyborów pomiędzy psem, a suką innych ras. Nie stanowi on również „pomocy dydaktycznej” dla hodowców, a jego adresatami są nabywcy szczeniąt, kupowanych w charakterze towarzysza rodziny, niemający planów hodowlanych.

Tym razem postanowiłem poruszyć temat ostatniego z miotu. Temat, odkąd tylko sięgam pamięcią, żyjący własnym życiem, choć w zasadzie mający dwa żywoty. Ostatnim z miotu jest bowiem zarówno szczeniak, który przyszedł jako ostatni na świat, jak i szczeniak, który jako ostatni nie znalazł jeszcze nowego domu.

Hawańczyki są bardzo często nazywane cieniem człowieka. Nie ma w tym stwierdzeniu przesady, choć mogą oczywiście zdarzyć się wyjątki, podążające własnymi ścieżkami, a nawet osobniki o skłonnościach do ucieczek, którego to zachowania „byciem cieniem” określić w żadnym wypadku nie można. Generalnie jednak, pędzel stara się cały czas być jak najbliżej swojego właściciela.

Tym razem postanowiłem poruszyć temat choroby lokomocyjnej. W internecie bez większego problemu można znaleźć wiele artykułów (z reguły autorstwa lekarzy weterynarii) dotyczących tej dość nieprzyjemnej przypadłości, od której nie jest wolna żadna rasa psów. Ja jednak, z dość oczywistych względów, chciałbym skupić się na hawańczykach.

Artykuł, który uważamy za bardzo ważny, czyli nasz głos w walce z mitem „psa dla alergika”.

Poniższy tekst napisaliśmy w 2011 roku i opublikowaliśmy na naszej starej stronie internetowej. W czasie gdy powstawał, na temat hawańczyków można było w języku polskim znaleźć jedynie krótkie i bliźniaczo do siebie podobne wzmianki. Był to więc pierwszy  tak obszerny artykuł dotyczący rasy, napisany w języku polskim.